Vercors, februari 2007 (FR)

Geschreven op Saturday, February 24th, 2007 om 6:09

Vierdaagse trektocht op sneeuwschoenen doorheen de Hauts Plateaux du Vercors, ten zuiden van Grenoble (Frankrijk) met Pieter en Tom. We sliepen tweemaal in een bergerie en eenmaal in de tent. Het was een vrij makkelijke tocht, met enkel een vrij stevige klim de eerste dag om op het plateau te geraken. De volledige tocht is te volgen op de stafkaarten van IGN, schaal 1:25.000, nummers 3237 en 3236 OT.

Zondag 18 februari 2007

• Châtillon-en-Dios - Refuge de Châtillon
• 4 uur stappen

Geparkeerd na de noen vlakbij het charmante kerktorentje van Châtillon-en-Dios (560m) na een 10 uur durende rit uit Gent. Tegen half drie zijn we aan het stappen. We volgen de GR 95, maar moeten na een half uurtje al op ons stappen terugkeren omdat we eigenlijk de GR 91 hadden moeten nemen vanaf de Gîte d’Etappe bij het dorp. Omstreeks half zeven bereiken we het plateau (Côte Queyras), na een stevige klim van 1200m door het Foret Domaniale du Glandasse. Tijdens de late middag was het beginnen druppelen en sneeuwen. Een uurtje later zijn we al aan het kokerellen (nuja…) in de Cabanes de Châtillon (1758m).

Maandag 19 februari 2007

• Refuge de Châtillon - Bergerie du Jas Neuf
• 8 uur stappen

Om tien uur zijn we klaar met ontbijten en sneeuw smelten. Het is nog steeds flink bewolkt. Vandaag volgen we voornamelijk de GR 91, verder noordwaarts. We stappen naar Les Aravas (1911m) waar heel wat zangvogeltjes actief zijn (vink, keep, sijs, kruisbek, roodborst, merel). Van daaruit, onder een steeds verder opklarende hemel, naar Le Dôme (of Pié Ferré) (2041m), van waaruit we van een uitstekend uitzicht genieten op de omgeving (12.15u). Verdere verloop: Bergerie de Laval d’Aix (1896m) langsheen de Roc de Peyrole, Montagnde de Die (16.00u), samenvoeging van de GR 91 en de GR 93 (17.15u). We kiezen de Bergerie du Jas Neuf (1627m) als slaapplaats: er is een koeienstal met een open slaapzolder vol stro. Tegen 17.45u zijn we ter plekke.

Dinsdag 20 februari 2007

• Bergerie du Jas Neuf - Peyre Rouge
• 6 uur stappen

Om 11.00 vertrekken we uit de bergerie. We sporen opnieuw de GR’s op: Col du Pison (1655m), langs de Tête du Piston en de Peyre Rouge. Aan de Cabane de Pré Peyret verlaten we de GR en slaan af in noordoostelijke richting langs de Tête de la Graille. We steken een uitgestrekte vlakte over (14.30u) tot aan de col, waar we van een prachtig zicht genieten op Le Grand Veymont, die nu wel zeer dicht bij lijkt. We zakken af in oostelijke richting langs de steile kammen van de Peyre Rouge, dat de grens van het plateau afbakent en zoeken omstreeks 18.00u een mooie plek voor de tent. Tegen valavond trekken enkele wolken over de kammen van het plateau waardoor het lijkt alsof we opeens in heel slecht weer zijn terechtgekomen. Een half uur later zakken de wolken weer in de vallei, wat voor enkele spectaculaire beelden zorgt tijdens de zonsondergang (19.30u).

Woensdag 21 februari 2007

• Peyre Rouge - Richardière
• 4 uur stappen

Het weer verslechtert zienderogen vanaf 7.00u: sneeuwwolken bedekken langzaam het hele plateau. We lopen de kam van de Peyre Rouge verder af naar het zuiden via een geïmproviseerd pad. Het is soms even zoeken. Tegen 13.00u bereiken we uiteindelijk de Refuge de Chaumailloux (1669m). Van daaruit gaat het steil naar beneden via de Pas de l’Aiguille naar de parking van Richardière. Om 14.30u zijn we beneden in het dorp (1022m) bij Hotel Au Gai Soleil. We nemen een taxi terug naar Châtillon-en-Dios (30km, 80€), waar we terug aan de auto zijn om 17.15u.

Vogezen, herfst 2006

Geschreven op Wednesday, November 1st, 2006 om 10:30

We kennen de Vogezen alweer een beetje beter. Wat zeg ik? Heel wat beter. Hieronder zie je in het kort hoe mijn allereerste solo-tochtje er uit zag.

Zaterdag 28 oktober

• Route: Mittlach - Kastelbergwasen
• Weer: Sluierbewolking, zacht tot warme temperaturen
• Looptijd: 1.5u

Aankomst om 18h in Mittlach (529m) - Koepfle - Kastelbergwasen (1166m)

Zondag 29 oktober

• Route: Kastelbergwasen - Les Trois Fours
• Weer: matige wind, onophoudelijke motregen en regen, 10 tot 100m zichtbaarheid
• Looptijd: 8u

Kastelbergwasen (1166m) - Kerbholz (1073m) - Wormsawald - Lac de Fischboedle (794m) - Lac de Schiessrothried (930m) - Wormspel - Col de Wormspel (1280m) - Hohneck (1366m) - Schaeferthal - Grotte Dagobert - Frankenthal - Les Trois Fours (1222m)

Maandag 30 oktober

• Route: Les Trois Fours - Col du Herrenberg
• Weer: mist ’s morgens, veel vocht in de lucht maar droog, later open hemel en zon
• Looptijd: 10u

Les Trois Fours - Col de la Schlucht (1135m) - Sentier des Roches - Stolz Ablass (774m) - Silberwald - Le Gaschney (1011m) - Schiessroth (1142m) - Col du Schaeferthal (1228m) - Le Petit Hohneck (1289m) - Hohneck - Sentier de Névés - Kastelberg - Ferschmuss (1187m) - Rainkopf (1305m) - Rothenbachkopf (1316m) - Batteriekopf (1311m) - Col du Herrenberg (1191m)

Dinsdag 31 oktober: Col du Herrenberg - Mittlach

• Route: Les Trois Fours - Col du Herrenberg
• Weer: eerst licht bewolkt, dan bewolkt, zeer hevige windstoten, koud op de hoogste punten
• Looptijd: 5u

Col du Herrenberg - Hundskopf - Le Schweisel - Col d’Hahnenbrunnen - Salzbach - Uff Rain - Widenbach - Schnepfenriedkopf (1258) - Bois de Muhlbach - terug in Mittlach om 13h

Foto’s vind je natuurlijk bij Flickr.

Notes to self

• een autotrip naar de Vogezen duurt minumum 7 uur
• twee snickers, een bifi en een granny: voldoende als loopproviand
• regenvestjes van Decathlon (Arpenaz) zijn geen slets waard
• plaats je tent met het hoofd naar de wind toe
• neem niet alleen een groothoeklens mee de bergen in
• getten waren welkom, maar absoluut niet nodig
• oordopjes zijn een zegen tijdens nachtelijk stormweer
• zoek een systeem om tijdens het stappen te kunnen drinken
• neem een boekje mee voor ’s avonds. En extra batterijen voor het lampje.
• wekker is niet nodig na 13 uur in de tent liggen
• Rugzakefficiëntie: steek handigheidjes (lampje, lepeltje, tandenborstel, mesje, fluitje,… ) allemaal in het topzakje. Steek je loopproviand in een ander topzakje, de rest in de rugzak. Medicatie mag in de rugzak, maar steek de waterzuiveringstabletjes bij de handigheidjes.
• steek je slaapzak nog eens in een plastic zak (heeft me gered!)

Verslag wordt later nog aangedikt.

Wintertrekking Mont Buet

Geschreven op Thursday, March 2nd, 2006 om 17:18

Verslag volgt. Bekijk alvast de foto’s.

Le Grand Ballon

Geschreven op Thursday, January 12th, 2006 om 8:48

Ik hoop dat dit een traditie wordt: tussen kerst en nieuw er even tussenuit met tent en rugzak, en dan bij voorkeur in combinatie met een dik, koud pak sneeuw. Pieter en ik kozen ook dit jaar weer voor de Vogezen, op nog geen boogscheut van waar we vorig jaar een wandeling maakten.

Wie geen zin heeft om te lezen, moet maar meteen doorklikken naar de foto’s. Er is ook een bescheiden overzichtskaartje voorhanden. Veel plezier.

Maandag 26 december 2005

Om half vijf ’s middags vertrekken we in Gent — Pieter nog steeds with a party in his head (Tom Waits nvdr). Pas onderweg beslissen we of we morgen gaan stappen in Petite Suisse (loknaampje voor het Groothertogdom Luxemburg) of in de Franse Vogezen. Wanneer we in Luxemburg aankomen, kiezen we uiteindelijk voor de tweede optie: er ligt te weinig sneeuw naar onze zin en we kunnen gerust nog een einde doorrijden.

Even na elf bereiken we de grotendeels verlaten parking aan de voet van Le Grand Ballon. Er ligt een dun laagje sneeuw en het is bitterkoud. De thermometer geeft -9,5 °C aan. Gelukkig is het windstil. Het is toch even wennen als we onze stijve benen uit de warme auto hijsen. De hemel is diepzwart, gevuld met honderden fonkelende sterren en een prominente volle maan. Wanneer we onze hoofden heffen om van al dat moois te genieten, licht een lange dikke adempluim op onder het licht van onze hoofdlampen. Maar het allerbijzonderste is wel het zicht op de duizenden lichtjes in de brede Rijnvallei ver onder ons. Lichtjes van straatlantaarns, huizen, wegen maar vooral van het gigantische arsenaal afzichtelijke kerstversieringen die ons onderweg in de strot zijn geramd.

Ik open een verweesde fles feestchampagne. Heerlijk decadent. We dalen af langs één van de skipiste’s die vertrekken op de top en zoeken een plek voor de tent tussen de verspreide bosjes die we in de nacht proberen ontwaren. Het doek valt snel.

Dinsdag 27 december 2005

Na de gebruikelijke ochtendrituelen beginnen we de dagtocht met een afdaling door kleine beukenbosjes die de skipiste’s flankeren. Het heldere weer van vorige nacht heeft helaas plaats moeten maken voor een front van dikke, laaghangende mistwolken.

We snijden een stukje van de route af om aan de skiërs te ontkomen door de Ferme du Ballon links te laten liggen. Nu zijn we terug alleen en naderen weldra het verzamelpunt Judenhut, een ruime open plek temidden van oude bossen. Zoals verwacht is deze plek compleet verlaten. Alleen de sporen van enkele kampvuren, de vele zitbankjes en een kookhut herinneren aan warmere zomertijden, wanneer het er hier beslist lawaaieriger aan toe gaat. We nemen even de tijd voor een warm soepje. In de verte snelt een eekhoorn over het sneeuwtapijt voorbij.

Het is nog even stappen door dichte bossen voor we ons opeens in een grote open vlakte bevinden: de besneeuwde weiden rond de — al evenzeer verlaten — Roedelen hut. Het is een oud gebouw waar schijnbaar flink wat opknapwerk aan mag gebeuren. In de buurt ervan staan de wrakken van een drietal old-timers en een kapotte traktor. We moeten het stellen zonder het fantastische uitzicht op Le Petit Ballon, zoals beschreven staat in onze wandelgids. Het is opnieuw beginnen sneeuwen en het ziet er niet naar uit dat de wolken nog zullen wijken vandaag.

Vanaf Roedelen is het maar even stappen naar de volgende ferme auberge uit het gebied: de auberge de Gustiberg. Hier blijkt toch iemand te overwinteren. Zouden we een hete kop koffie durven vragen? Een verbaasde kerel, niet al te oud doch reeds tandloos, weigert ons vriendelijk dienst: de keuken is gesloten: “Niemand komt hier ooit tijdens de wintermaanden”. Hij vraagt ons wel naar de kwaliteit en de hoeveelheid van de sneeuw daarboven. Uit zijn blikken kunnen we afleiden dat er vannacht en vandaag al heel wat naar beneden moet gekomen zijn.

Vanuit Gustiberg leidt een breed bospad ons eenduidig richting het Lac du Ballon: een diep verscholen stuwmeer dat als drinkwatervoorziening dienst doet voor de omliggende dorpen en gemeentes. Het is vanzelfsprekend compleet bevroren en zoals overal vandaag is het ook hier muisstil. Geen vogel of ziel laat zich horen. We wandelen even langs de oevers van het meer om dan de langste klim van de dag in te zetten: een zigzagend pad recht omhoog naar de auberge van Le Haag. Het is behoorlijk stappen. In het begin loop je onder een dicht dak van jonge naaldbomen totdat de begroeiing langzaam weer overgaat in loofbos. Hoe hoger we geraken, des te betoverend worden de ijssculpturen die de sneeuw en de wind op de zwarte takken hebben geboetseerd. Vlak onder de top komen we uit op een magische plek waar een stilbevroren houten leger van donkerzwarte silhouetten de wacht houdt. Ook even verderop is de vegetatie heel artistiek diepgevroren. Bovenaan het bos komen we uit op een skipiste. We bevinden ons nu in het hart van een wolk en zien geen hand voor ogen. Aan Le Haag aangekomen, stappen we meteen door naar de eigenlijke top en ons startpunt van gisterenavond: Le Grand Ballon.

Wanneer de laatste skiërs uit het zicht verdwenen zijn, slaan we onze tent op in de open vlakte. Even wijken de wolken waardoor we de rode gloed van de ondergaande zon ontwaren. De temperatuur zakt snel en er steekt een bescheiden windje op. Het is gevoelig kouder dan gisterennacht. Vanavond staan er twee jachtschotels Stroganovv op het menu! Meteen het culimaire hoogtepunt van onze uitstap en een loutering na de zware kerstschotels.

Woensdag 28 december 2005

Koud! Ik schuif het tentzeil opzij voor een eerste blik op de nieuwe hemel. Helder! Mijn enthousiasme kan niet op en ik wil meteen de zonsopgang bewonderen. Ik spring in mijn bevroren schoenen en ploeter onhandig en zonder getten tot aan een ondergesneeuwd cafétaria even verderop waar ik vanop het dak van een uitstekend panorama op het kleurrijk schouwspel kan genieten. Ik haal er Pieter bij en samen nemen we een hoop foto’s. We hebben ons gisteren namelijk nogal moeten inhouden vanwege het slechte weer. Uiteindelijk drijven onze bevroren tenen en vingertoppen ons terug naar de tent waar we een ultrasnel ontbijt binnenspelen. We gaan voor een hete kop koffie in het Hotel du Grand Ballon even verderop. Maar er is een probleem: door de sneeuwval van het laatste etmaal is kan onze wagen niet meer naar beneden. In het hotel verklaren ze ons voor gek als we vragen of we het er niet op kunnen wagen zonder sneeuwkettingen.

Ach, er bestaat een vreselijker lot dan enkele feesttafels te moeten missen, zeker? We profiteren ervan om intussen de absolute top van Le Grand Ballon te beklimmen. Na een korte klim genieten we met volle teugen van een overdonderend panorama op de Rijnvlakte en de omliggende Vogezen. Bij goed weer zou je aan de overkant Berner Oberland moeten kunnen zien met de witten toppen van de Eiger en de Junkfrau. We ontwaren wel enkele bergen, maar wagen ons niet aan een oordeel over onze preciese oriëntatie. We groeten het bevroren standbeeld ter nagedachtenis van de gesneuvelden van 14-18 en werpen een blik op de vreselijke radar-installatie die deze top ontsiert.

Terug bij de auto besluiten we om ons toch maar aan de afdaling te wagen. Een dienstwagen heeft namelijk net keitjes gestrooid. Op de thermometer lezen we -13,5°C en de zon is toch al een tijdje op! Nog geen half uur later staan we veilig en wel aan de bakker in een dorpje in de vallei. Jammer dat we ons zo hebben laten intimideren door het auto-probleem. Het is nog maar noen en veel opties voor een nieuwe wandeling zitten er niet in. Voor alle wandelingen moet je namelijk weer een of andere besneeuwde weg op. Echt stom dat we de sneeuwkettingen thuis hebben laten liggen.

We besluiten om voortijdig de terugweg aan te vatten. Het is toch 7 uur rijden en we kunnen allebei wel nog wat recuperatieslaap gebruiken. Onderweg laat ik Pieter enkele stukjes Shostakovich horen uit een nieuwe cd-box waar ik al de hele winter van geniet. In Gent sluiten we ’s avonds traditioneel af met een deugddoend pak friet.

Geweldig om er weer even uit te zijn. Ik kijk al uit naar de volgende.