Fnaczak

Saturday, January 18th, 2003 | Tags: kultuur

Een van de gevaarlijkste plekken in Gent is zonder twijfel de Fnac. Iedere keer ik een voet in dat gebouw durf zetten, vind ik mezelf een uur later volslagen berooid terug op de klinkers van de Veldstraat. Het is een schande! Het personeel is er veel te behulpzaam en het aanbod te uitgebreid.

Ik luister gevoelig minder radio dan toen ik nog student was. Alles samen wellicht niet meer dan de tijd die een rit in beslag neemt van en naar het werk. Deze beperking vormt een serieuze handicap in mijn eeuwige zoektocht naar nieuwe stukken. Maar als het weinige dat ik hoor me bevalt, schrijf ik de gegevens ervan minutieus op in het notaboekje dat ik steeds in mijn handschoenenkastje bewaar. Eens om de twee maand trek ik dan gewapend met mijn lijstje naar de stad, zoals ook deze morgen. Er stonden vier cd’s op deze keer. Ik heb er geen enkele van gevonden, maar ik ben wel thuisgekomen met negen andere… Een serieuze aanslag op mijn bankboekje, te meer daar ik mijn oorspronkelijke vier nog steeds moet zien te vinden én betalen.

Maar ik overdrijf: spijt zal zelden knagen aan mijn geweten als ik goede muziek hoor. En dat kan ik van mijn nieuwelingen zeker zeggen: op de eerste plaats de ‘Six Suites per violoncello solo’ van Bach (Pieter Wispelwey), de ‘Slavonic Dances’ van Dvorak (Nikolaus Harncourt), ‘Dido and Aeneas’ van H. Purcell (Trevor Pinnock) en de twee ‘String Quartets’ van Janacek (Skampa Quartet). Deze cd’s vullen enkele gaten op die al lang gedicht hadden moeten zijn. Het is m.n. mijn eerste contact met Janacek.

Als iedereen deed zoals ik, zat de muziekindustrie in de goede papieren net dankzij de MP3 rage. Het Internet en de goedkope kopieermethoden hebben mij de kans gegeven muziek te ontdekken, waar ik anders nooit aan was begonnen. En als me dan toevallig toch iets raakt in het binnenste van mijn ziel, hol ik sowieso naar de winkel. Als je dit leest, beste mp3 donateur, dank ik u via deze weg om me The Boards of Canada te openbaren. Ik heb meteen hun drie full cd’s ingeslagen (Music has the Right to Children, Geodaddi en Twoism).

Omdat zeven zo’n dwaas getal is en ik veel positieve dingen over deze kerels had gehoord, heb ik ook Kruder & Dorfmeister een kans gegeven met hun ‘The K&D Sessions’. Tijdens mijn gevecht naar de buitendeuren, struikelde ik tenslotte nog op de cd van de film ‘Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain’. Niet voor mij, maar voor Julie. Ik heb zo mijn manieren om schuldgevoel te voorkomen. Alles is immers te koop.