Jongen en Wetenschap

Monday, February 17th, 2003 | Tags: kultuur

Hoe vaak kan je een blad papier in twee vouwen?
a. Tussen de 10 en de 20 keer afhankelijk van hoe groot je blad is
b. Tussen de 10 en de 20 keer afhankelijk van hoe dik je blad is
c. Tot 100 keer als je blad maar groot en dun genoeg is
d. Minder dan 10 keer, ongeacht het formaat en de dikte van het blad

Wie het juiste antwoord denkt te weten, noteert die in de commentaartjes. Morgen geef ik tekst en uitleg. De winnaar(s) krijgen een Belgische trappist (is dit nu een pleonasme?) naar keuze bij onze eerstvolgende ontmoeting.

Meer interessante vraagstukjes – en de antwoorden – kan je halen uit het razendpopulaire boek ‘Jongens en Wetenschap’ naar het gelijknamige radioprogramma. Proefbuisgoochelaars en lettervreters schudden natuurlijk het hoofd om al dat populair-wetenschappelijke gedoe, maar ik weet nu mooi wel waarom zij gestoken worden door de muggen en ik niet ;-)

Meer uit de versafdeling vanavond: Scam van The Boards. Alweer een stapje dichter bij de complete set. In de Fnac betrapte ik overigens fotograaf en globetrotter Michiel Hendryckx aan de muziekafdeling. Op tv ziet zijn haar er precies toch wat gekamder uit ;-)

RSI revisited

Tuesday, February 4th, 2003 | Tags: kultuur

Wie denkt dat RSI iets van van dit computertijdperk is, vergist zich lelijk. Middeleeuwse monniken die perkamenten boeken schreven, hadden er ook al last van. Het vasthouden van hun letterlijk verderlichte pen stelde fysiek even weinig voor als het indrukken van een moderne muisknop, maar elke dag 6 uur lang… Vandaar ook een middeleeuws rijmpje waarin wordt meegedeeld dat een buitenstaander niet weet hoe zwaar schrijven is: Tres digiti scribunt totum corpusque laborat (drie vingers schrijven, maar heel het hele lichaam zwoegt). Behoor je niet tot de tienvingerigen, dan moet je de ‘tres’ vandaag natuurlijk vervangen door ‘duo’, maar de pijn, die blijft eender. Lijfelijker is misschien deze leukerd: Testiculis careat, qui scriptori maledicat (moge hij zijn kloten kwijtraken die de kopiist verwenst!) Het zijn maar een paar pareltjes die ik vanavond ontdekt heb in de colums van Willem Kuiper .

Winterstilte

Friday, January 31st, 2003 | Tags: kultuur

De grond is wit, de nevel wit,
De wolken, waar nog sneeuw in zit,
Zijn wit, dat zacht vergrijzelt.
Het fijngetakt geboomte zit
Met witte rijp beijzeld.

De wind houdt zich behoedzaam stil,
Dat niet het minste takgetril
‘t Kristallen kunstwerk breke,
De klank zelfs van mijn schreden wil
Zich in de sneeuw versteken.

De grond is wit, de nevel wit,
Wat zwijgend toverland is dit?
Wat hemel loop ik onder?
Ik vouw de handen en aanbid
Dit grootse, stille wonder.

Jacqueline van der Waals (1868-1922)

Dankzegging

Sunday, January 19th, 2003 | Tags: kultuur

[...] Sterk is de behoefte zich deze stukken voor te stellen als net geschreven. Als verse muziek, nog zonder de last van interpretaties, connotaties en obligate associaties.

[...] Waarschijnlijk zag hij het direct voor zich: eenvoudig beginnen en dan de cello ontstijgen, geleidelijk via een complexe toonsoort, die hem donker, dreigend en onvriendelijk maakt om uiteindelijk de gewone cello te verlaten door er een snaar aan toe te voegen en ongeremd stralende muziek te schrijven, de zwaartekracht ontkennend.

[...] Bedenken we dan nog eenmaal hoe dit domein eens betreden werd door de grote Bach toen hij nederig onze cellonootjes stuk voor stuk begon op te schrijven. Bedenken we vooral ook dat het een ca. 35-jarige Bach was die zich moest inspannen zijn tomeloze creativiteit en energie te kanaliseren. Wiens brein honderden malen sneller dacht dan zijn veer kon schrijven. Een fantasie die een enorm spectrum bestreek.

Het is die gelaagdheid die de stukken zo hypnotiserend maakt, het eindeloos suggestieve, juist omdat maar één enkele cello klinkt. Een fascinerende paradox, deze alchemie in dansvorm. Geen onpeilbaar diepzinnige muziek van een hoogbejaarde, diepreligieuze componist, niet bijbels. Dat zou niet ontroeren. Wel magisch en eventueel bijbels in de zin dat zij in meestal begrijpelijke taal, van archaïsch tot verfijnd, verhalen vertelt over de onmetelijke dimensies en varianten van het humane experiment.

Daarom zijn we dankbaar: dat deze stukken bestaan, dat ze overal over lijken te gaan, dat we ontroerd zijn zonder te kunnen doorgronden of te weten of we moeten doorgronden, dat we genieten quia absurdum est.

Pieter Wispelwey over de ‘Six Suites’