Kosmische wetmatigheden

Sunday, November 9th, 2003 | Tags: gedachten

Zonet gelezen in een mail van een goede vriend . Hij vergeve mij deze publieke — zij het anonieme — openbaring.

“… want we zijn bijna een maand samen en ik lig uiteraard al onder de sloef.” — anonieme vriend

Waarheden uit de inbox

Thursday, September 11th, 2003 | Tags: gedachten

Woorden die moeilijk uit te spreken zijn als je bezopen bent:

• proliferatie
• bonus malus
• scheerzeep

Woorden die erg moeilijk uit te spreken zijn als je spertel bent:

• constitutioneel
• conferentie
• staketsel

Woorden die onmogelijk uit te spreken zijn als je canard bent:

• Dank u, maar ik wil echt geen seks met u hoor, juffrouw.
• Neen hoor, ik heb genoeg gehad, voor mij geen bier meer.
• Je bent niet echt mijn type.
• Ik heb helemaal geen zin om te staan dansen en zingen in mijn onderbroek.

How Do You Get Work Done?

Thursday, July 31st, 2003 | Tags: gedachten

Gelezen op Slashdot. Erg herkenbaar.

“I am currently a university student and have a major problem: being able to simply sit down and get work done. I can set aside a day to work, whether it is homework or contract work, and I will be lucky to have an hour done before dinner time. The only time I can actually get solid work done seems to be after midnight under a lot of pressure (ie. a deadline the next day). This has led to too many 5 a.m. nights and turning down too many invitations to go out only to stay in and accomplish nothing. I have stopped playing games, stopped watching TV, tried reading the Seven Habits book, and am currently seeing what classical music does for me. I don’t think I have ADHD, and I am not sure what else to try. If it is computer work, the web is always a click away, and I can always escape to my imagination. I know many of you will have had the same problem. Can anyone please give advice on how to overcome this problem, be it a little trick, medication, or anything else?”

Eindstation

Monday, February 17th, 2003 | Tags: gedachten

De villa naast ons huis staat leeg. Ze hebben mijn grootmoeder met een deel van haar meubels naar een bejaardenflat verhuisd. De rest ervan is deze week onder de familie verdeeld. Enkele weken geleden stond ik nog aan haar zij over de besneeuwde tuin uit te kijken. Ik beeldde me in hoe ik me zou voelen voor wat misschien wel mijn laatste witte schouwspel kon zijn. Het greep me bij de keel, maar in haar blikken leek van machteloosheid geen spoor. Het zijn wellicht de hersenschimmen, die de pijn verzachten. Haal alles uit elke dag, beloofde ik mezelf, als ik ooit mijn laatste sneeuw zie, moet ik er voor zorgen dat ik ze kotsbeu ben.
Oude bomen verplant men niet, zegt het spreekwoord. En inderdaad, haar wortels vinden maar moeilijk aarde in de nieuwe omgeving. Aan de flat ligt het niet: vanop de derde verdieping kan ze de hele dag het gewirwar op de parking van haar dochter’s winkel in het oog houden, die er net tegenover ligt. Een mooie oude dag, toch? Al had ze deze week elke dag een herinnering nodig aan (identi)tijd en plaats. Ik vraag me af voor welk venster ze mij zullen zetten, als het ooit zover is. Het liefst een met wat vogeltjes, aub ;-)