Living Without Television

Geschreven op Saturday, February 4th, 2006 om 18:19

“We chuckle when we hear friends rail against typical television fare, because we used to do that. The same people often complain about there not being enough hours in the day to accomplish all that they want. We chuckle at that too. But when we suggest dropping the one or two hours each day spent in front of the tube, we’re the ones to get chuckled at. For many, going without television really is like going without oxygen.” — Chris Westley, Living Without Television

Wat iedereen weet, maar waar niemand iets aan doet. In ons nieuw huis komt er geen kabel in de living. Punt. Enkel een (zeer) degelijke stereo en een groot plasma scherm met DVD speler. Eventueel komt er een TV in de keuken (languit de hele avond verzappen is daar überhaupt ergonomisch onhaalbaar). Wellicht een onderwerp van nog vele discussies in de komende maanden.

Re: Waar bewaar ik mijn leven ?

Geschreven op Friday, February 20th, 2004 om 23:04

… een interessante topic bij Delau, als je van zinloze futurologie houdt tenminste. Meestal weet je één ding zeker na zo’n gesprekken: zo wordt het zeker niet!

Hieronder een kopie van mijn comment bij zijn item:

“Ik vermoed dat we pakweg binnen 50 jaar allemaal over zo’n gecentraliseerde, persoonlijke server zullen beschikken waar werkelijk al onze gegevens op verzameld staan: documenten, muziek, foto’s, bankgegevens,…”

“Ik ga zelfs verder in die gedachte: alle ‘randapparatuur’ uit je leven, zoals PDA’s en videocamera’s, zullen in een non-stop ultra-breedband draadloze verbinding staan met die server, waar ook ter wereld, zodat de nood aan lokale opslag (gelimiteerd en kwetsbaar) volledig verdwijnt. De gevolgen van een servercrash zouden dan natuurlijk des te rampzalig zijn. In ieder geval zal er op die van mij geen Windows draaien! ;-) ”

Decadent met data

Geschreven op Sunday, February 8th, 2004 om 20:52

Ik heb deze avond grote kuis gehouden in mijn cd-rom collectie. Die was sinds de komst van mijn eerste cd-schrijver in 1995 exponentieel blijven aangroeien. Wat die acht jaar cd’s bakken aan data-afval oplevert ziet u op het fotootje onderaan…

Ik herinner me van mijn jaren in het college dat een klasgenoot opschepte over een cd-schrijver die zijn vader gekocht had voor 200.000fr. Een primeur! Allen — enfin, toch wij nerds — waren stikjaloers en droomden ervan ooit zelf cd-roms en zelfgecompileerde muziek-cd’s te kunnen branden. Enkele jaren later was het zover: cd-schrijvers (1x en 2x speed) waren gedaald in prijs tot een stevige, doch niet onoverkomelijke, 15.000fr.

Ongeveer op hetzelfde moment barstte de mp3-rage los. Samen met de opgang van goedkope schrijvers zorgde dat voor een ongeziene verzamelwoede onder computergebruikers: duizenden cd’s, maar ook programma’s als Office waren uitwisselbaar als nooit tevoren (nog niet zo heel lang geleden moest je een hele avond diskettes schrijven over hebben om Office te kopiëren).

Maar eens te meer geldt een oude regel: “Meer is minder”. Al heb ik zelf een vrij uitgebreide mp3-collectie, toch luister ik sinds 1995 niet opvallend vaker naar muziek. Integendeel: vroeger kocht je per jaar vijf cd’s in de winkel, en die koesterde je — met hoesje en al. Je beluisterde en bekeek ze wel 1000 keer tot ze een deel werden van jezelf. Vandaag haal je 1000 nummers of cd’s af van het net, speelt ze met wat geluk vijf keer af in je mp3-speler en zet ze op cd om dan nooit meer uit de kast te halen.

Daarom zal ik altijd cd’s blijven kopen, maar dan enkel cd’s die ik écht goed vind. In die zin levert de hele illegale mp3-handel mij — en de muziekindustrie — toch iets op: het internet is de grootste en meest diverse voorbeluisterpost ter wereld!

Google aan de galg

Geschreven op Sunday, December 14th, 2003 om 10:17

Toen ik vanmorgen mijn bookmarks aan het sorteren was, botste ik op een oude column van PCMagazine medewerker Erik Derycke. Hij ergert zich aan de overtuiging van sommige gebruikers dat Google een ‘onfeilbaar orakel’ is dat het antwoord zou kennen op alle menselijke vragen, terwijl een zoekrobot eigenlijk niet meer is dan tijdelijke snapshot van een hoop gelinkte websites.

“… Wanneer wij dit schrijven, beweert Google 3,3 miljard webpagina’s te doorzoeken. De grootste bibliotheek ter wereld, de Library of Congress, bevat ruwweg 19 miljoen boeken. Met een gemiddelde van 200 pagina’s per boek zijn dat 3,8 miljard pagina’s of amper 20 procent meer dan Google. De collectie van de Library of Congress omspant echter bijna 600 jaar, terwijl er met Google geen enkele bron is te vinden die ouder is dan een jaar of tien. Als Google zich echt nuttig wil maken, moeten ze die 19 miljoen boeken eens gaan inscannen en indexeren.”
— Erik Derycke, PCMagazine, ZDNet