Apple iPhone vs Google Gmail en Calendar

Wednesday, May 7th, 2008 | Tags: apple, gmail, google, iphone, sync, synchronisation

Deze week kreeg ik twee iPhones in handen. “Om te kraken, alstublieft.”

Zoals zoveel andere exemplaren waren ze in de States gekocht en in ons relatief iPhonevrij Belgenland binnengesmokkeld. Zo’n 10.000 zouden er hier al in omloop zijn, las ik onlangs.

Kraken en genieten

Voor mij was het de eerste keer dat ik het overhypete alles-in-één-telefoonwonder in handen kreeg. Kraken was een fluitje van een cent met ZiPhone (zoek het zelf maar op). Letterlijk één druk op een toets volstaat om de SIM-lock beveiliging uit te schakelen, het ding te activeren en open te stellen voor native applicaties. Dat kraken — waar enkele slimmeriken tot €70 voor vragen! — is overigens een louter softwarematig gebeuren. Je kan al die hack- en crackzonden zo weer wegwassen door een eenvoudige hersteloperatie via iTunes waardoor de smartphone weer zijn maagdelijke en ongeschonden status verkrijgt.

Over het ding zelf ga ik niet te veel schrijven: reviews zijn er genoeg te vinden over deze eerste telefoon van Apple. Laat mij alleen zeggen dat ik erg onder de indruk was van de leesbaarheid van het schermpje. Zonnend in de tuinzetel met één vingertje De Standaard doorbladeren was een bijzondere ervaring. Maar ook de interactie tussen één of twee vingers en de interface is gewoon een digitaal mirakel. Hier zal niemand over moeilijk doen: wat Apple hier gedaan heeft is briljant.

Synchronisatie via iTunes

De iPhone gebruikt uitsluitend iTunes om gegevens van je computer te halen: foto’s, bookmarks, muziek, agenda, emailinstellingen, etc. Veruit het belangrijkste hiervan zijn de contactpersonen omdat de iPhone hier de telefoonnummers uit destilleert, die je natuurlijk heel vaak gaat gebruiken. Die contacts kunnen komen uit Outlook (Express), Address Book of Entourage (geen Thunderbird!). Voor veel mensen zal dit dus het eerste werk worden als ze een iPhone kopen: hun adresboek uitmesten, alle telefoonnummers uit hun ‘oude’ gsm halen en er een contactpersoon voor aanmaken in hun emailprogramma, om ze daarna naar de iPhone te synchroniseren. 

Ik hou van Apple. Maar ik hou evenzeer van Google. Ik ben een Gmail fan van het eerste uur, een verslaafde Reader‘er en hopeloos verloren zonder mijn Google Calendar. Voor het beheer van al mijn domeinnamen is Google Apps ingeschakeld. Nooit gebruik ik nog een lokaal emailprogramma, adresboek of agenda. Die gebeurtenissen regel ik voor 100% online (mijn contacts zitten bijvoorbeeld alleen in Gmail). Maar hoe krijg je die online gegevens dan in de iPhone? Er zijn verschillende scenario’s mogelijk…

Synchronisatiescenario’s voor Google fanboys

0 — Het ideale scenario — laat me daarmee beginnen — bestaat niet. Althans voorlopig. In dat scenario zou iTunes en direct het adresboek van Gmail en de agenda’s van Google Calendar synchroniseren met de iPhone. Dat lukt trouwens nu al voor gebruikers van Yahoo! Mail, the lucky bastards. Of je in dit scenario de ingebouwde email en kalender apps van de iPhone gebruikt of alles Safarigewijs online doet via de iPhoneinterface die Google speciaal heeft ontworpen, maakt eigenlijk niet veel uit. Af en toe je iPhone thuis syncen et voila! 

1 — Het desktop scenario zou betekenen dat je enkel de software op je computer gebruikt: email en contactbeheer in Outlook (Express), Mail, Address Book of Entourage, je agenda in Outlook of iCal. iTunes synchroniseert alles moeiteloos. Het grote nadeel van dit scenario is dat je contacts en agenda niet meer online worden opgeslagen en dat je niet meer via de aangename en innovatieve Gmail interface kan werken, noch op je iPhone, noch op je desktop. Bovendien word je op Windows gedwongen om met Outlook te werken (een drrrraak van een programma, een onding, een f… rustig blijven, Fre).

2 — Het online scenario — mijn favoriet — houdt in dat je ondanks alles volledig online blijft werken via Gmail en Google Calendar, zowel op je computer thuis als op je iPhone. Het probleem van dit scenario is dat contacts in Gmail en afspraken in Google Calendar niet meer kunnen gesynchroniseerd worden met de iPhone; iTunes kan er immers niet aan. Weg telefoonboek!

Gelukkig bestaat er een oplossing. Zowel voor Windows als Mac bestaan er inmiddels share- en freeware programmaatjes die je online contacts en kalenders synchroniseert met lokale desktopapplicaties (zonder dat je ze daarvoor moet gebruiken). iTunes vindt op die manier toch up-to-date gegevens op je harde schijf om te synchroniseren naar de iPhone. Voor Mac belooft Spanning Sync v2.0 de de missing link tussen Google en Apple te worden (zie video). Voor Windows is het wat knutselen, maar het lukt ook wel. 

3 — Het hybride scenario. Voor wie de vorige drie scenario’s niet ingewikkeld genoegd vindt, kan het een en ander gecombineerd worden. Zo zou je op je desktop echte programma’s kunnen gebruiken, maar op je iPhone enkel de webinterface. Of omgekeerd. Sterkte.

Apple, aanhoort ons!

Nerds love Apple. Dat is geen geheim. Nerds love Google. Dat is ook bewezen. 

Beste Apple, zou u een klein gebaar willen maken naar de duizenden computerliefhebbers die u in leven gehouden hebben en groot hebben gemaakt? Ik heb het niet over de miljoenen iPod en iPhone zombies die de aarde nu en straks bevolken, zij die denken dat een computer hetzelfde is als een bak elektronica uit de Makro met een prehistorisch besturingssysteem. Ik heb het over ons, uw oude vrienden. Weet u nog? 

Ok, dat is er een beetje over.

Apple, voeg gewoon Gmail en Google Calendar synchronisatie toe aan iTunes. Dank u.

Update (28 mei 2008): Dank u, Apple! (Zie je, Steve leest mijn weblog ;-)

Externe harde schijven en Airport Extreme

Sunday, April 6th, 2008 | Tags: airdisk, airport, apple, iomega, netwerk

Ik heb grote kuis gehouden in mijn digitale opslagvoorzieningen. De hele rimram van over de jaren verzamelde netwerk-, usb-, en andere externe schijven van diverse plumage heb ik stuk-voor-stuk afgekoppeld, op Kapaza geplaatst of verspreid in de familie. In plaats daarvan zijn er vier doodeenvoudige Iomega USB schijven gekomen van 500 Gig (72 €/stuk in Office Center).

Ze liggen intussen allemaal op zolder, netjes gekoppeld aan een Airport Extreme router via een 7-poorts USB-hub. Via de Airdisk functionaliteit, ingebakken in de Airport Extreme, kunnen alle computers hier thuis (Mac én Windows) er simultaan aan via het netwerk.

Voordelen van deze opstelling:

• De (eenvoudige, goedkope) USB schijven worden in feite (duurdere) netwerkschijven doordat ze op de Airport Extreme zijn aangesloten: elke computer in ons netwerk kan er tegelijkertijd aan (denk iTunes server). Een ander voordeel van (semi-) netwerkschijven is dat je ze — hun gezoem, gekraak en kabelchaos incluis — netjes op de zolder kan wegstoppen.
• De vier schijven zijn exact even groot. Dat maakt het gemakkelijk om één-op-één kopieën te maken. Zo durf ik mijn foto’s en mijn muziekcollectie niet aan het lot van één harde schijf verbinden (die dingen gaan ooit kapot). Op geregelde tijdstippen maak ik daarom een exacte kopie naar een andere schijf, zonder dat ik me zorgen hoef te maken over plaatsgebrek.
• De Airport Extreme communiceert met de harde schijven via AFP (Apple Filing Protocol), wat veruit de beste methode is als er veel met Mac-data heen-en-weer wordt gesleurd. Veel échte netwerkschijven (met een netwerkpoort en een eigen IP) kunnen alleen via SMB/CIFS communiceren (Maxtor bv.), maar met dat typische Windows-protocol kom je gegarandeerd ooit in de problemen: corrupte bestandsnamen, kapotte bestanden. Andere, zoals die van Lacie, beweren wel AFP-compatibel te zijn, maar de implementatie ervan laat veel te wensen over (onbereikbare shares, uitvallende connectie, … I’ve seen it all). Bij de Airport Extreme, hoe kan het ook anders, werkt AFP uitstekend, ook op PC.
• Time Machine: eindelijk kan ik deze interessante backup-oplossing van Mac OS X gebruiken! Sinds de grote 10.5.2 update van het besturingssysteem kan je immers ook naar Airdisks backuppen. Onze beide home folders worden nu continu en onzichtbaar gespiegeld naar één van de vier schijven, die dan ook enkel en alleen instaat voor deze taak.
• Het onderdeeltje Shared in de Finder is heel wat overzichtelijker geworden (zie screenshot). Alle schijven staan netjes onder elkaar bij Airport Extreme. Vroeger was het een zootje ongeregeld doordat de aparte netwerkschijven (vooral die van Lacie) een veelheid aan netwerknamen in het rond spuwden. Voor één netwerkschijf stond er soms achtereenvolgens: lacie, LACIESMB, LacieAFP… Het ergste van de zaak was dat je deze netwerknamen niet kon veranderen, of dat de ene mét hoofdletters staat gespeld en de andere niet… Een echte eye sore.

Enkele bemerkingen:

• Om de schijven te kunnen gebruiken als Airdisks, moeten ze geformatteerd zijn met HFS+, de standaardindeling van Mac computers. Dat doe je met Disk Utility voor je de schijven koppelt aan de Airport Extreme. Tijdens deze stap worden de schijven meteen ook Time Machine compatibel gemaakt (zie volgende bemerking). Het grote nadeel is dat HFS+ geformatteerde schijven niet meer rechtstreeks aan een Windows PC kunnen gehangen worden. Met Macdrive kan dat wel, maar dat Windowsprogramma kost geld ($49,95). Het voordeel van HFS+ is dat je nooit in de knoei zal geraken met lange bestandsnamen en vreemde tekens. Bij FAT32 is dat namelijk schering en inslag. Ik heb goede ervaringen met EXT3, het Linux-indelingsformaat dat onder andere door de netwerkschijven van Lacie wordt gebruikt. Maar EXT3 kan je dan weer niet lezen op Mac én PC als je de schijf via USB aan de computer hangt.
• Harde schijven zijn pas bruikbaar voor Time Machine als je ze ooit eens aan een Mac met Leopard OS X 10.5.2 hebt gehangen. De Mac ‘zegent’ dan de schijf door een er een leeg en onzichtbaar bestandje op weg te schrijven dat dient als bevestiging voor Time Machine dat de schijf kan gebruikt worden. Ik had — onwetende — via Vista alle typische onzichtbare bestanden waarmee Mac schijven worden bevuild, weggekieperd, inclusief dat speciale bestandje. Tot mijn grote ergernis verschenen later de schijven niet meer in het configuratiepaneel van Time Machine. Ik plaatste een vraag hierover op het Apple Support Forum, maar kwam er even later zelf achter.
• Om de schijven automatisch te mounten na een reboot, kan je ze toevoegen aan het opstartlijstje van je gebruiker (in System Preferences). Meer zelfs: als je dit niet doet, zal Time Machine niet werken. Die schiet maar in actie vanaf het moment dat deze ‘zijn’ harde schijf ziet verschijnen in Finder. Dit blijkt achteraf niet zo’n goed idee: beter is om de schijven telkens manueel te mounten na een herstart of een network eject.
• Gigabytes verslepen kan via Finder of Windows Verkenner. Maar wanneer het echt om grote brokken data gaat, vertrouw ik liever op een synchronisatieprogrammaatje. Finder blijft wel eens hangen of doet moeilijk over de rechten van een bepaald bestand en stopt dan abrupt het kopieerproces waar je misschien al drie uur mee bezig was. En Windows Verkenner, welja, u snapt het plaatje. Met Déjà Vu ($24,95) kan je om het even welke map op het even welk volume synchroniseren naar een andere locatie. Gebeurt er iets tijdens het kopieerproces (fout, panne, reboot) dan breit de software later gewoon verder waar het de laatste keer gebleven was. Ook onzichtbare of speciale systeembestanden worden feilloos overgepompt, wat lang niet het geval is met Finder.
• De snelheid waarmee van en naar de schijven kan gelezen en geschreven worden is rechtevenredig met de snelheid van het netwerk. Mijn iMac en de Vista HP zijn verbonden via een netwerkkabel aan de Airport Extreme, die voorzien is van 3 Gigabituitgangen. Films streamen, muziek beluisteren of pakweg een Adobe Photoshop Lightroom catalog uitlezen vanaf de schijven is geen enkel probleem. Het gaat vooruit, maar het is in geen opzicht te vergelijken met de snelheid van een USB 2.0 verbinding. Julie’s — inmiddels behoorlijk verouderende — Powerbook 12″ daarentegen is draadloos verbonden (via 802.11g) en boet bijgevolg navenant in aan snelheid, hoewel muziek en films streamen bij haar eveneens feilloos werkt. Echte grote datablokken (ik spreek over 10-tallen gigabytes) moet je echter niet proberen verhuizen met haar mini Powerbookje.

Ik ben wreed content dat dit geregeld is. Een beetje trots zelf. Ontelbare keren heb ik het er al over gehad met vrienden (allez, met Mich en kpi om precies te zijn) maar nu heb ik de ideale set up ineengeknutseld, een zen-punt bereikt, mijn Gigabyte Utopia ontdekt. Alleen een Drobo was nog beter geweest…

Nieuwe computer

Saturday, September 1st, 2007 | Tags: apple, computer, imac, mac

Ik ben toe aan een nieuwe computer. Het wordt een iMac 24″.

Mijn vier jaar oude Power Mac G5 was de ideale brug van Windows naar Mac. Elke dag geniet ik nog van de souplesse en de kracht van Mac OS X. Ik zou het met niets meer willen ruilen. Zeker niet als ik zie hoe mijn Dell PC worstelt met Windows Vista (ik ga er weer XP opzetten, denk ik). Nee, vergelijken heeft weinig zin meer…

De Power Mac is nota bene nog verkocht voor 650 EUR. Niet slecht!

Vier jaar geleden was er geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om ooit een alles-in-één computer te kopen. Je was je vrijheid kwijt: geen add-on kaarten, geen harde schijven wisselen, geen processor updates,… De realiteit van de voorbije jaren doet me echter inzien dat eenmaal ik een computer koop, ik die nooit meer opengooi (hoe intrigerend zo’n ervaring bij een Power Mac ook is). Bovendien heeft het design van de iMac een aantal niet te onderschatten voordelen: het is erg compact, er is nauwelijks een draad te bespeuren, een micro en camera zijn standaard ingebouwd én het toestel is bij-zon-der stil. Ik mag daar ook wel aan toevoegen dat de nieuwe iMac een juweeltje is dat op geen enkele bureau zou misstaan (de zwarte rand is een voltreffer!).

Ik opteer meteen voor de zwaarste configuratie: 24″ scherm, 2.8Ghz Core 2 Duo, 4GB RAM. Zodra de nieuwste versie van Mac OS X uit is (aka ‘Leopard‘), plaats ik mijn bestelling. Dat zou ergens in oktober moeten zijn. Ik ben ook wel benieuw naar hoe vlot Fusion (lees: Windows, zonder de rommel) het zal doen. Ik heb ook al altijd eens met Ubuntu willen spelen. Tik tok, tik tok… can’t wait.

De koning is dood: de PowerMac G5 (2004)
Processor: Dual 1.8 Ghz PowerPC G5
L2 Cache: 512Kb per CPU
Systeembus: 900MHz
Geheugen: 1GB DDR SDRAM (2 x 512Mb)
Grafische kaart: ATI Radeon 9600 Pro, 64MB
Harde schijf: Maxtor Serial ATA 7200-rpm 152GB
Optisch: PIONEER DVD-RW DVR-106D
Connectiviteit: Bluetooth
Gebouwd: tussen 23 en 29 februari 2004 (Cork, Ireland)
Serienummer: CK409H1SQEU
XBench: 90.57 (v. 1.3)
Geekbench: 1621 (v. 2.0.5)

Leve de koning: de nieuwe iMac (2008)
Processor: 2.8GHz Intel Core 2 Extreme
L2 Cache: 4MB shared
Systeembus: 800MHz
Geheugen: 4GB PC2-5300 (667MHz) DDR2
Grafische kaart: ATI Radeon HD 2600 PRO, 256MB GDDR3
Harde schijf: Serial ATA 7200-rpm 500GB
Optisch: 8x SuperDrive (DVD±R DL/DVD±RW/CD-RW)
Connectiviteit: Bluetooth 2.0+EDR, Wifi (802.11n)
Extra’s: iSight camera, 24″ scherm

Prijs voor al dat moois: 2808 € - 21% BTW = 2218,32 € - 650 € (oude Mac) = 1568,32 €

Update (10 okt): Ik kon het niet aan om te wachten op Leopard. Hij is binnen!

X-Day

Friday, April 29th, 2005 | Tags: apple

Er hangt elektriciteit in de lucht. Vandaag wordt Tijge’tje losgelaten op de wereld.

Waar zit die TNT delivery boy; dat-t-ik ‘em grrrrijpe!
Let the widgets come.

Nog een snelle tip voor de twijfelaars: koop een Mac mini voor een slordige 600 € en je krijgt er meteen Tiger en iLife bij.

Think different(ly). Of bent u nog niet overtuigd?