Uitstel

Tuesday, December 31st, 2002 | Tags:

Ik laat me nooit verleiden tot goede voornemens tijdens een jaarwissel. Om het geheel wat meer betekenis te geven stel ik dat ritueel steevast uit tot februari of maart. Op je dooie eentje is zoiets immers stukken lastiger. Mijn goede wil blijft gemiddeld ook langer hangen dan de klassieke twee weken van anderen.

Een prognostiekje dan maar? De mega-heavy-alltime-number-one is ongetwijfeld: méér groentjes eten. En fruit. Mijn nieuw sedentair leven vormt een regelrechte aanslag op mijn fysieke integriteit. Een balans van zes kilo op twee maand schreeuwt om saneringen. Voor de duidelijkheid: mijn conditie kan me geen moer schelen (ik loop sinds kort de 100 seconden in 20 meter). Ik wil enkel een strakke Graphical User Interface. Dank u, televisie, voor dat prototype in mijn hoofd, nu weet ik weer waar ik heen moet. Ik heb eens uitgerekend hoe lang ik tijdens een gewone werkdag op mijn twee benen sta (en dus niet op dat ding waar een overwinterende walrus stikjaloers op zou zijn). Mijn sommetje komt neer op een schrijnende 78 minuten, en ik ben soepel geweest. Voor de rest zit en lig ik, om mij te voeden, slapen, voort te planten en een Apple Pro Mouse te beroeren. Dammit: zo een blog kan pijn doen… Gelukkig ben ik niet alleen in de strijd tegen michelinbandjes. Makkers, we mogen de moed niet verliezen – alleen de kilo’s.

Wat staat er in maart nog op mijn lijstje? Toen ik klein was schreven de opeenvolgende juffen steeds hetzelfde zinnetje in mijn agenda. “Frederik kan beter!” Dat is me blijven achtervolgen en ik denk niet dat ik er ooit vanaf geraak. Schande, een prille geest zo zwaar beladen met dergelijke levenszonden! Alsof mijn streng katholieke opvoeding nog niet genoeg was geweest. Ernst nu. Waar ik echt voor ga is reizen. Ik zweer mijn uiterste best te doen om elke minuut vrijaf uit mijn werkgever te zuigen om mijn Ryan Air vleugels te strekken. Formule: backpack and gasvuurke. Julie en ik kijken al uit naar Madeira, Firenze en Turkije. Hopelijk geraak ik er met mijn 26 daagjes.

Ik wens jullie allemaal een knetterend oudejaarsfeest en niet te veel schuldgevoel ’s anderendaags! Ik hoef mij niet in te houden: ik heb nog tot maart!