Le Grand Ballon

Thursday, January 12th, 2006 | Tags: reisverhalen

Ik hoop dat dit een traditie wordt: tussen kerst en nieuw er even tussenuit met tent en rugzak, en dan bij voorkeur in combinatie met een dik, koud pak sneeuw. Pieter en ik kozen ook dit jaar weer voor de Vogezen, op nog geen boogscheut van waar we vorig jaar een wandeling maakten.

Wie geen zin heeft om te lezen, moet maar meteen doorklikken naar de foto’s. Er is ook een bescheiden overzichtskaartje voorhanden. Veel plezier.

Maandag 26 december 2005

Om half vijf ’s middags vertrekken we in Gent — Pieter nog steeds with a party in his head (Tom Waits nvdr). Pas onderweg beslissen we of we morgen gaan stappen in Petite Suisse (loknaampje voor het Groothertogdom Luxemburg) of in de Franse Vogezen. Wanneer we in Luxemburg aankomen, kiezen we uiteindelijk voor de tweede optie: er ligt te weinig sneeuw naar onze zin en we kunnen gerust nog een einde doorrijden.

Even na elf bereiken we de grotendeels verlaten parking aan de voet van Le Grand Ballon. Er ligt een dun laagje sneeuw en het is bitterkoud. De thermometer geeft -9,5 °C aan. Gelukkig is het windstil. Het is toch even wennen als we onze stijve benen uit de warme auto hijsen. De hemel is diepzwart, gevuld met honderden fonkelende sterren en een prominente volle maan. Wanneer we onze hoofden heffen om van al dat moois te genieten, licht een lange dikke adempluim op onder het licht van onze hoofdlampen. Maar het allerbijzonderste is wel het zicht op de duizenden lichtjes in de brede Rijnvallei ver onder ons. Lichtjes van straatlantaarns, huizen, wegen maar vooral van het gigantische arsenaal afzichtelijke kerstversieringen die ons onderweg in de strot zijn geramd.

Ik open een verweesde fles feestchampagne. Heerlijk decadent. We dalen af langs één van de skipiste’s die vertrekken op de top en zoeken een plek voor de tent tussen de verspreide bosjes die we in de nacht proberen ontwaren. Het doek valt snel.

Dinsdag 27 december 2005

Na de gebruikelijke ochtendrituelen beginnen we de dagtocht met een afdaling door kleine beukenbosjes die de skipiste’s flankeren. Het heldere weer van vorige nacht heeft helaas plaats moeten maken voor een front van dikke, laaghangende mistwolken.

We snijden een stukje van de route af om aan de skiërs te ontkomen door de Ferme du Ballon links te laten liggen. Nu zijn we terug alleen en naderen weldra het verzamelpunt Judenhut, een ruime open plek temidden van oude bossen. Zoals verwacht is deze plek compleet verlaten. Alleen de sporen van enkele kampvuren, de vele zitbankjes en een kookhut herinneren aan warmere zomertijden, wanneer het er hier beslist lawaaieriger aan toe gaat. We nemen even de tijd voor een warm soepje. In de verte snelt een eekhoorn over het sneeuwtapijt voorbij.

Het is nog even stappen door dichte bossen voor we ons opeens in een grote open vlakte bevinden: de besneeuwde weiden rond de — al evenzeer verlaten — Roedelen hut. Het is een oud gebouw waar schijnbaar flink wat opknapwerk aan mag gebeuren. In de buurt ervan staan de wrakken van een drietal old-timers en een kapotte traktor. We moeten het stellen zonder het fantastische uitzicht op Le Petit Ballon, zoals beschreven staat in onze wandelgids. Het is opnieuw beginnen sneeuwen en het ziet er niet naar uit dat de wolken nog zullen wijken vandaag.

Vanaf Roedelen is het maar even stappen naar de volgende ferme auberge uit het gebied: de auberge de Gustiberg. Hier blijkt toch iemand te overwinteren. Zouden we een hete kop koffie durven vragen? Een verbaasde kerel, niet al te oud doch reeds tandloos, weigert ons vriendelijk dienst: de keuken is gesloten: “Niemand komt hier ooit tijdens de wintermaanden”. Hij vraagt ons wel naar de kwaliteit en de hoeveelheid van de sneeuw daarboven. Uit zijn blikken kunnen we afleiden dat er vannacht en vandaag al heel wat naar beneden moet gekomen zijn.

Vanuit Gustiberg leidt een breed bospad ons eenduidig richting het Lac du Ballon: een diep verscholen stuwmeer dat als drinkwatervoorziening dienst doet voor de omliggende dorpen en gemeentes. Het is vanzelfsprekend compleet bevroren en zoals overal vandaag is het ook hier muisstil. Geen vogel of ziel laat zich horen. We wandelen even langs de oevers van het meer om dan de langste klim van de dag in te zetten: een zigzagend pad recht omhoog naar de auberge van Le Haag. Het is behoorlijk stappen. In het begin loop je onder een dicht dak van jonge naaldbomen totdat de begroeiing langzaam weer overgaat in loofbos. Hoe hoger we geraken, des te betoverend worden de ijssculpturen die de sneeuw en de wind op de zwarte takken hebben geboetseerd. Vlak onder de top komen we uit op een magische plek waar een stilbevroren houten leger van donkerzwarte silhouetten de wacht houdt. Ook even verderop is de vegetatie heel artistiek diepgevroren. Bovenaan het bos komen we uit op een skipiste. We bevinden ons nu in het hart van een wolk en zien geen hand voor ogen. Aan Le Haag aangekomen, stappen we meteen door naar de eigenlijke top en ons startpunt van gisterenavond: Le Grand Ballon.

Wanneer de laatste skiërs uit het zicht verdwenen zijn, slaan we onze tent op in de open vlakte. Even wijken de wolken waardoor we de rode gloed van de ondergaande zon ontwaren. De temperatuur zakt snel en er steekt een bescheiden windje op. Het is gevoelig kouder dan gisterennacht. Vanavond staan er twee jachtschotels Stroganovv op het menu! Meteen het culimaire hoogtepunt van onze uitstap en een loutering na de zware kerstschotels.

Woensdag 28 december 2005

Koud! Ik schuif het tentzeil opzij voor een eerste blik op de nieuwe hemel. Helder! Mijn enthousiasme kan niet op en ik wil meteen de zonsopgang bewonderen. Ik spring in mijn bevroren schoenen en ploeter onhandig en zonder getten tot aan een ondergesneeuwd cafétaria even verderop waar ik vanop het dak van een uitstekend panorama op het kleurrijk schouwspel kan genieten. Ik haal er Pieter bij en samen nemen we een hoop foto’s. We hebben ons gisteren namelijk nogal moeten inhouden vanwege het slechte weer. Uiteindelijk drijven onze bevroren tenen en vingertoppen ons terug naar de tent waar we een ultrasnel ontbijt binnenspelen. We gaan voor een hete kop koffie in het Hotel du Grand Ballon even verderop. Maar er is een probleem: door de sneeuwval van het laatste etmaal is kan onze wagen niet meer naar beneden. In het hotel verklaren ze ons voor gek als we vragen of we het er niet op kunnen wagen zonder sneeuwkettingen.

Ach, er bestaat een vreselijker lot dan enkele feesttafels te moeten missen, zeker? We profiteren ervan om intussen de absolute top van Le Grand Ballon te beklimmen. Na een korte klim genieten we met volle teugen van een overdonderend panorama op de Rijnvlakte en de omliggende Vogezen. Bij goed weer zou je aan de overkant Berner Oberland moeten kunnen zien met de witten toppen van de Eiger en de Junkfrau. We ontwaren wel enkele bergen, maar wagen ons niet aan een oordeel over onze preciese oriëntatie. We groeten het bevroren standbeeld ter nagedachtenis van de gesneuvelden van 14-18 en werpen een blik op de vreselijke radar-installatie die deze top ontsiert.

Terug bij de auto besluiten we om ons toch maar aan de afdaling te wagen. Een dienstwagen heeft namelijk net keitjes gestrooid. Op de thermometer lezen we -13,5°C en de zon is toch al een tijdje op! Nog geen half uur later staan we veilig en wel aan de bakker in een dorpje in de vallei. Jammer dat we ons zo hebben laten intimideren door het auto-probleem. Het is nog maar noen en veel opties voor een nieuwe wandeling zitten er niet in. Voor alle wandelingen moet je namelijk weer een of andere besneeuwde weg op. Echt stom dat we de sneeuwkettingen thuis hebben laten liggen.

We besluiten om voortijdig de terugweg aan te vatten. Het is toch 7 uur rijden en we kunnen allebei wel nog wat recuperatieslaap gebruiken. Onderweg laat ik Pieter enkele stukjes Shostakovich horen uit een nieuwe cd-box waar ik al de hele winter van geniet. In Gent sluiten we ’s avonds traditioneel af met een deugddoend pak friet.

Geweldig om er weer even uit te zijn. Ik kijk al uit naar de volgende.