Vergeetkous

Friday, October 15th, 2004

Ik ben een hopeloze administratieve sukkel. De houdbaarheid van een afspraak, een nieuwe naam of een deadline — opgeslagen in mijn hersenen — bedraagt hooguit 12 uur. Ik begin al te zweten als er meer dan drie facturen tegelijkertijd op mijn bureau liggen. Vroeger was ik ook de enige die drie avonden lang onafgebroken moest schrijven om zijn schoolagenda van het voorbije schooljaar aan te vullen. Ik illustreer hiermee maar de ernst van de situatie.

Het voornaamste slachtoffer van deze handicap, buiten mijzelf gerekend, is vanzelfsprekend mijn directe omgeving en vriendenkring. Zo miste ik enkele maanden geleden nog maar een vrijgezellenfuif. Domweg vergeten…

Maar nu heb ik het ei van Columbus ontdekt: een agenda! Nee, geen ingebonden papieren versie met lederen kaft (die verlies ik gegarandeerd binnen de eerste week) maar alles digitaal op de computer natuurlijk. iCal, de standaard agenda van Mac OS X, doet hiervoor perfect dienst. Sinds vorige maand noteer ik erg gediciplineerd al mijn afspraken, todo’s, werkjes, vakantiedagen, enz. En ik moet toegeven: het werkt! Ik pieker veel minder over “wat ik vandaag nu weer vergeten zou zijn” en er zit duidelijk meer structuur in mijn avonden en weekends. Kortom: minder stress en een gevoelige verbetering van de algemene levenskwaliteit. Ik overdrijf niet!

Mijn nieuwbakken vaardigheid moet echter hier en daar wel nog wat worden bijgeschaafd. Omdat ik me zo verschrikkelijk schuldig voelde over mijn afwezigheid op die vrijgezellenfuif, had ik ervoor gezorgd dat me hetzelfde niet zou overkomen met de daarop volgende bruiloft. Hun trouwdag stond in mijn agenda duidelijk gemarkeerd: er kon me niets meer gebeuren. Ik was echter één detail vergeten: uren. Zo kwam het dat ik om 9.00 ‘s morgens in kostuum aan het gemeentehuis stond te pronken terwijl de trouwpartij pas twee uur later zou aanvangen. Zelfde scenario met de receptie later op de dag, alleen stond ik er dan twee uur te laat waardoor ik echt alles gemist heb…

Mijn vriendin vond dat bijzonder grappig. Ze deed er deze week zelfs nog een schepje bovenop. Omdat ze weet dat ik nu 100% afhankelijk ben van mijn digitale agenda, had ze haar verjaardag — die ik vanzelfsprekend ook al had genoteerd (tijdens 8 jaar relatie al 4 keer vergeten!) — stiekem naar een dag later verschoven. Ik ben er volledig ingetrapt, tot haar groot jolijt. Lachen met de mensen, noem ik dat! Schande!