Eindstation

Monday, February 17th, 2003 | Tags: gedachten

De villa naast ons huis staat leeg. Ze hebben mijn grootmoeder met een deel van haar meubels naar een bejaardenflat verhuisd. De rest ervan is deze week onder de familie verdeeld. Enkele weken geleden stond ik nog aan haar zij over de besneeuwde tuin uit te kijken. Ik beeldde me in hoe ik me zou voelen voor wat misschien wel mijn laatste witte schouwspel kon zijn. Het greep me bij de keel, maar in haar blikken leek van machteloosheid geen spoor. Het zijn wellicht de hersenschimmen, die de pijn verzachten. Haal alles uit elke dag, beloofde ik mezelf, als ik ooit mijn laatste sneeuw zie, moet ik er voor zorgen dat ik ze kotsbeu ben.
Oude bomen verplant men niet, zegt het spreekwoord. En inderdaad, haar wortels vinden maar moeilijk aarde in de nieuwe omgeving. Aan de flat ligt het niet: vanop de derde verdieping kan ze de hele dag het gewirwar op de parking van haar dochter’s winkel in het oog houden, die er net tegenover ligt. Een mooie oude dag, toch? Al had ze deze week elke dag een herinnering nodig aan (identi)tijd en plaats. Ik vraag me af voor welk venster ze mij zullen zetten, als het ooit zover is. Het liefst een met wat vogeltjes, aub ;-)