Switchen is niet gemakkelijk

Sunday, April 4th, 2004 | Tags: nerdisme

Het is in volstrekte (blog)stilte verlopen, maar hier ten huize Vandaele heeft zich niettemin een kleine aardverschuiving voorgedaan. Ondergetekende is namelijk (voorgoed) op de Apple boot overgestapt, en dit na 10 jaar Microsoft besturingssystemen (sinds mijn eerste Intel 486 DX/2 met 8MB RAM toen ik 15 was).

Ik heb tijdens die tien jaar Mac’s grondig gehaat. Ik hoopte dat die marginale zonderlingen zo snel mogelijk hun failliet zouden aankondigen zodat de hele IT-wereld weer één zou worden. Maar sinds de komst van OS X drie jaar geleden, en vooral onder invloed van mijn eerste werkervaring bij een grafisch software bedrijf (waar Apple sowieso dé standaard is), is mijn houding totaal veranderd. OS X is zonder twijfel het meest geavanceerde en gebruiksvriendelijkste besturingssysteem voor de thuisgebruiker dat ooit heeft bestaan (in tegenstelling tot de vorige generatie Apple OS’en!).

Toen de wereld vorig jaar de eerste beelden te zien kreeg van de bliksemsnelle, stalen Powermac G5, was ik op slag verliefd. Een switch kon niet veraf meer zijn. Acht maand later staat hij hier, een Dual 1.8, in al zijn glorie, zomaar, doodgewoon aan mijn zijde. De oude — nouja — Windows PC heb ik een maand geleden zonder pardon aan de deur gezet. Echt geswitched dus!

En hoe is die Windows-Exodus dan verlopen? Niet over een leien dakje, dat kan ik je nu al vertellen. Apple promoot het switchproces misschien als zijnde doodeenvoudig, maar dat is het bijlange niet…

1. Piep, zei de Mac

In de eerste plaats had ik last van een vervelend hardware probleem. Mijn splinternieuwe Powermac bracht een irritant elektronisch gepiep en getsjirp voort, telkens als er iets op het scherm bewoog. Dat is op zich niet zo erg, maar het werkt na een tijd wel verschrikkelijk op de zenuwen. Toen ik op skivakantie vertrok, maakte ik van de gelegenheid gebruik om de machine aan Apple Care toe te vertrouwen. Nu, drie weken later, heb ik hem nog maar net terug. De voeding is vervangen, vertelden ze me. Maar het gepiep, dat is er nog steeds… Ik heb er daarom zelf maar iets op gevonden. De Mac staat nu onder mijn bureau in plaats van er bovenop. Een wereld van verschil! Wel jammer, want zo’n mooie computer had ik toch liever dichter bij mij gehad. Ach… Voor het overige is een Powermac G5 opvallend stil, muisstil zelfs (mijn scherm maakt nu meer lawaai!). Bijzonder aangenaam, zeker hier in de living.

2. Bont en blauw

Mijn tweede probleem was heel wat ernstiger. De OS X interface zag er belabberd uit na een verse installatie van Panther. Iconen leken fluo-paars uit te slaan en beeldbestanden werden helemaal verkeerd weergegeven, zowel in de Finder als in Photoshop. Ik dacht dat lange nachten formatteren en installeren voorgoed tot het verleden behoorden met de komst van mijn eerste Mac. Mooi niet! Gelukkig heb ik zelf een oplossing gevonden. Noch de fora bij Apple, noch IT-pro, noch Macfixit zijn daar overigens in geslaagd, terwijl je dat toch zou verwachten. De computer is namelijk zo goed al onbruikbaar voor grafisch werk met dit kleurenprobleem. Ik heb uit frustratie het voorval in het lang en het breed uit de doeken gedaan op een aparte webpagina. Ik hoop dat het andere mensen van dienst kan zijn. Er komen in ieder geval al heel wat bezoekers via Google op de pagina terecht.

3. Email en bookmarks

Dan was er het mailprobleem. Volgens Apple schakel je van PC in een wip over op een Mac voor je mailverkeer. Wat ze er niet bij vertellen is dat je van nul moet beginnen, want geen enkele van de bekende Mac mail clients die ik ken, kon mijn Outlook Express bestanden importeren. Via een lange zoektocht op Google kwam ik bij een klein commando-tooltje voor Windows terecht, DbxConv, dat de archiefbestanden van Outlook kon omzetten naar het universele mbox-formaat. Deze kon ik dan uiteindelijk wel eenvoudig inlezen in Entourage (van Microsoft overigens!). Dergelijke basis switch-functionaliteiten zou je toch moeten kunnen verwachten. Idem voor je internet-favorieten. Safari, de browser voor OS X, biedt geen enkele mogelijkheid om je gexporteerde favorieten uit Explorer of Firefox in te lezen. Het is te zeggen, die mogelijkheid bestaat wel, maar de menu-opdrachten daarvoor kan je slechts met een freeware-tooltje activeren. Waarom, vraag ik me dan af? Ik kan me inbeelden dat sommige mensen zonder deze mogelijkheden, wat meer support van Apple verwachten.

4. Win/Mac Printer sharing

Volgend switch-probleem. We gebruiken hier thuis een HP Deskjet kleurenprinter. Deze hing vroeger aan mijn PC en dus nu aan mijn Mac. Natuurlijk verwacht je dat mijn vriendin, die op haar Windows-portable werkt, ook kan afdrukken op de printer over het (draadloos) netwerk. Volgens Apple hoef je daarvoor enkel ‘Printer Sharing’ te activeren in je network-settings. Wat ze er met moeite, of zelfs helemaal niet bij vertellen is dat Windows-gebruikers deze gedeelde printer enkel kunnen gebruiken indien ze er Postscript opdrachten naar versturen. Postscript? Op Windows? En dan nog naar een inktjet? Het heeft me een avond gekost vooraleer ik een oplossing vond op Macosxhints.com. En die oplossing diende zich niet aan in de vorm van een knap staaltje gebruiksvriendelijkheid waar Apple zo graag mee uitpakt. Ik moest er zelfs de UNIX-terminal voor gebruiken om enkele diep verborgen systeemeigenschappen mee aan te passen. Dat is echt, echt fout!

Conclusie

Misschien kreeg je na het lezen van deze reeks klachten een verkeerde indruk. Vergis je niet! Ik ben erg gelukkig met mijn Powermac. Ik kan een Windows-gebruiker echt niet met woorden overtuigen van de kracht die ik ervaar als ik met OS X werk. Je moet het voelen om het te geloven. Ik mis Windows voor geen haar. Ik zeg alleen dat de marketing van Apple misleidend is (nouja, dat is alle marketing uiteindelijk). Een switch is lastig, naar om het even welk besturingssysteem. Je hebt heel wat tijd nodig om te acclimatiseren en je botst gegarandeerd op onvoorziene problemen. Apple of geen Apple.