Winterhike Hoge Venen (BE)

Monday, February 2nd, 2004 | Tags: reisverhalen

Terwijl dit weekend een storm Vlaamse dakpannen teisterde, moest ik me behelpen met tent en slaapzak in de Hoge Venen. Water, veel water: op de grond, in de grond, in de lucht en in de schoenen. Doet altijd weer deugd!

Vrijdag, 30 januari 2004

We vertrekken laat in de avond in Gent met in de auto: Luc, Pieter, Frederik en Tom. Enkele uren later arriveren we in een compleet ondergesneeuwde landschap. We parkeren de auto zo recht en onopvallend mogelijk op de verlaten parkeerplaats aan de stuwdam. Buiten is het toch behoorlijk fris! Een oogwenk later trekken vier ineengedoken schimmen voorbij de stuwdam de bossen in (langs een private weg tussen haakjes). Na ongeveer een twee kilometer stappen, zoeken we een beschutte plek voor onze tenten tussen de donkere naaldbossen. Wildkamperen is natuurlijk verboden in België, maar wie zal ons op deze godvergeten plek ontdekken? Onder de bomen is het heel wat aangenamer vertoeven. Er kan zelfs een slokje calvados vanaf.

Zaterdag, 31 januari 2004

Stille ochtend, grijze lucht, windstil. Het vriest nog steeds, maar is is al stukken warmer dan gisteren. We sluipen uit onze nachtelijke schuilplaats en volgen de weg verder door het witte bos. Nu en dan moeten we een riviertje over, één keer via een betonnen brug. Dan gaat het langzaam naar omhoog tot we opeens uitkomen op het hoge plateau van de venen. Het landschap is ook hier bedekt met een wit sneeuwtapijt. Er boven uit kleuren duizenden gouden grashalmen de vlakte met hier en daar een eenzame eik of berk ertussen. Het is een prachtige kleurencombinatie! Om de venen over te steken, dien je over houten knuppelpaden te lopen. Zonder die dingen zou hier wandelen onmogelijk zijn. Veen groeit ongeveer één milimeter per jaar aan. Hier en daar is het veen acht meter diep. De venen zijn dus eigenlijk nog niet zo uit. De hele namiddag blijft het aangenaam wandelen. Dan keert het weer zich: de lucht warmt op en het begin te druppelen. Nu en dan krijgen we een bui, maar de schade blijft binnen de perken. Allen Frederik’s fototoestel houdt het even voor bekeken.
We passeren een punt waar het verschrikkelijk hard waait. Zo van die wind waar je op kan leunen. Daarna duiken we de bossen weer in. Houtwinning is hier nog steeds een belangrijke bron van inkomsten. Dat is goed te zien aan het uitzicht als een lappendeken van het gebied: gekapte percelen en vierkante stukjes bos wisselen elkaar af. Hier en daar staan ook jagershutten tussen de brandlanen.
Een beschutte plek zoeken blijkt geen sinecure. De relatief smalle bospercelen bieden weinig beschutting voor het alziend oog van een eventuele parkwachter.
We beleven uiteindelijk een mistroostige avond ergens tussen de fijnsparren. Luc begeeft het: vandaag heeft ie zijn maag al een keer geledigd en ook nu eet hij niets. We kruipen er allemaal vroeg in. Regen.

Zondag, 1 februari 2004

Pijpestelen, hevige wind. De bossen op de venen verdinken. Overal rond de tent dreigen groeiende waterplassen. Alle grachten zitten barstensvol en banen zich kolkend een weg door het gebied. Vandaag is alle sneeuw verdwenen! Tien centimeter op één nacht: weg! We haasten ons weg van het plateau en haken in op een provinciale weg die we een tijdje volgen. Na een uurtje stappen strand ons druilend gezelschap ter hoogte van een klein café. We drinken hete chocomelk, koffie, bier en nog eens bier. Wel twee uur gaan voorbij en het blijft maar regenen. Maar echte avonturiers laten zich niet afschrikken. Wonderbaarlijk genoeg houdt het op met regenen van zodra we onze toch verderzetten.
We dalen nu terug af van het plateau. Nu pas merken we hoeveel water er de laatste 24 uur is vrijgekomen in de venen: het smeltwater en de regen stromen met badkuipen uit en in de lager gelegen bossen. De rivier waar we gisteren nog passeerden is veranderd in een woest kolkende bruine stroom. Overal komen grond, stenen en wortels los. Wat een spektakel! De laatste uurtjes van onze korte wandellus gaan zo verder langs de rivier tot we opnieuw bij de stuwdam aankomen. Op de parking is ook alle sneeuw verdwenen: de auto van Luc staat er daardoor maar vreemd bij: schuin over de geschilderde parkeerlijn en met zijn neus in de struiken. Onderweg terug naar huis stoppen we nog even aan nabij het hoogste punt van België voor een traditionele fiet. Volgens Luc zou hier een man met een half hoffd rondwaren. Dat laatste kunnen we echter niet bevestigen.

Bekijk het volledige fotoalbum.