Panoziek

Sunday, January 12th, 2003

Hoe kan iemand nu binnen blijven vandaag? Oh ja, examens… sorry jongens en meisjes. Gelukkig heb ikzelf daar geen last meer van. Je zag het op het nieuws: het kleinste plekje ijs naast de openbare weg zag zwart van slee-trekkende moeders en vaders, honderden peuters, kleuters en schaatsende adolescenten. Een beetje natuurliefhebber zijn heeft zo zijn voordelen: op de minder bekende plassen en kreekjes was niemand! Ik werd panoziek van al dat moois. Maar goed dat ik deze week wat kilo’s ben verloren, want af en toe voelde ik het ijs zwichten onder mijn voeten. Dan sta je plotseling stil in het midden van de vijver, te bang om nog een voet te verzetten, en luistert naar de krakende stemmen die langs de oevers schieten. Erg griezelig, maar betoverend mooi. Dat moet ik bij een volgende flinke vorstperiode maar eens proberen op te nemen. Dan maar hopen natuurlijk dat ik met mijn apparatuur niet voor het einde in het water zak. Het kind in mij is nog te groot om met twee voeten op de begane grond te blijven. Maar goed ook.