Lijstjes: 2010-04

Friday, April 30th, 2010

Het culturele engagement werd deze maand opnieuw herleid tot normale proporties. Niet dat dat per sé hoefde.

Bijsluiter: 0 (horror!), * (slecht), ** (gewoontjes), *** (goed), **** (uitzonderlijk!)

Muziek (klassiek)

1. Bach: Piano Concertos 1052, 1055, 1056, 1058 (David Fray) / 2008 / **(*)
   Deze muziek ontdekte ik toen ik een jaar of 19 was en ik ben er altijd van blijven houden. Deze uitvoering met rising star David Fray is er een van het hoogste niveau en vervangt wellicht mijn oude opname(s). (iTunes)
2. Kraus: Complete Piano Music (Ronald Brautigam) / 2006 / ***
   Fortepiano: hate it or love it. Kraus is een onbekende componist waar de beroemde Brautigam een lans voor breekt. Verwacht geen ingewikkelde muzikale structuren of onverwachte wendingen, dan wel het pure plezier en liefde voor het pianospel. (iTunes)
3. Schubert: Impromptus (Alexei Lubimov) / 2010 / ***(*)
   Ingetogen uitvoering van Schuberts’ machtig mooie Impromptus, wars van enig manièrisme of al te grote expressieve gebaren. Ook hier lijkt het alsof de klankkleur van de fortepiano bedoeld is voor deze werken. Sec, oerdegelijk en goed bestudeerd. (iTunes- Klara review)

Muziek (niet-klassiek)

1. Harry Partch Collection, Volume 2 (Harry Partch) / 2008 / ***
   Getipt via een interview tijdens Babel (Klara). Een naam die ongetwijfeld grotere bekendheid verdient. Partch rukte zich los uit de tonale dwangbuis waar Westerse mensen en muzikanten vanaf hun eerste levensjaren in worden geperst. Hij ging op zoek naar nieuwe mogelijkheden in de bizarre werelden van microtonen en veertigtonige toonstelsels en probeerde zelfs een wiskundige analyse te maken van hoe de oude Grieken over muziek dachten. Vreemde vogel, maar ‘t klinkt wel (soms).
   (iTunes – BBC Documentaire op Youtube)

Concerten

1. Ictus String Quartet / 29-04-2010 / Handelsbeurs, Gent / ***(*)
   Naar Gentse normen vrij hedendaags programma voor strijkkwartet, met als hoofdvogel Ligeti’s tweede. De drie stukken voor strijkkwartet van Stravinsky waren een verrassing: ze klonken gelaagd en kleurrijk. Ga ik zeker opzoeken. Het tweede strijkkwartet van Levinas was ronduit het saaiste werk voor strijkers dat ik ook gehoord heb. De zes bagatellen, op.9 van Webern waren de tweede verrassing van de avond: intense penseeltrekken van een minimalistische toonkunstenaar. Maar het summum vormde natuurlijk het magistrale tweede strijkkwartet van Ligeti, waar ik maar niet genoeg van krijg. Het Ictus Quartet trakteerde ons op een —naar mijn inzicht— quasi perfecte uitvoering. Je voelde dat ze keihard hadden gewerkt aan de interne samenhang van het stuk. Wat een verschil met de slordige uitvoering door het Danel Quartet in maart.
2. Studenten Hedendaagse Muziek, Conservatorium Gent / 29-04-2010 / Handelsbeurs, Gent / **
   Voorprogramma van het Ictus String Quartet. Drie duidelijk getalenteerde jonge mensen met een passie voor hedendaagse muziek. Die muziek is vaak te nemen of te laten: een van de drie werkjes vond ik zéér goed, eentje weinigzeggend en het laatste gewoon zenuwslopend slecht. Het was overigens de eerste keer dat ik twee mensen dezelfde gitaar simultaan heb zien bedienen: eentje tokkelde, de andere zat voortdurend de snaarspanning bij te stellen. Grappig.

Concerten (niet-klassiek)

1. Drums are for Parades / 16-04-2010 / Vooruit (Balzaal), Gent / ***
   ‘Swingende lava’, daarmee vergeleek De Vooruit de sound van deze Genste geluidsgangsters. Ik ben een fan van het eerste uur en sinds vorige zomer (Kinky Star, Gentse Feesten!) top listener op Last.fm. Twee van hun nieuwe nummers, die we voor het eerst te horen kregen, klinken melodieuzer en narratiever dan hun klassiekers. Maar make no mistake: je zal nog steeds rubberen handschoenen nodig hebben om dit katje te geselen. Binnenkort verschijnt de nieuwe CD. Bij deze een oproep om iets meer aandacht te besteden aan het afmixen, want het geluid van het vorige album is ronduit bedroevend. (iTunes)
2. Shining / 16-04-2010 / Vooruit (Balzaal), Gent / **
   Een aantal fijne, chaotische climaxen die lekker lang aanhouden, maar voor de rest nogal doordeweeks en redelijk voorspelbaar. ‘Braafjes’, zei Pieter achteraf. (iTunes)

Poëzie

Deze maand ben ik begonnen aan een klein projectje: elke week een gedicht of twee van buiten leren. Gewoon, zomaar. Bladerend door mijn oude retoricaboeken (De Dubbelfluit I & II) herontdekte ik zo Richard Minne: Gentenaar, einzelgänger, natuurmens. Een enorme persoonlijke verrijking.

1. Verzameld Werk (Richard Minne) / Uitgeverij G.A. van Oorschot, 2006 / ***(*)
   Iets meer dan 300 bladzijden, daarmee moeten we het doen. Jeroen Brouwers schreef: “Hoe bescheiden van omvang zijn werk ook is, in waarde overstijgt het de gigantische oeuvres van sommige van zijn zeer bejaard geworden collega’s en critici.” Ik geef toe dat ik zijn (quasi-) roman Heineke Vos niet zo kan smaken, maar zijn gedichten des te meer. Ook een handvol van de kortverhaaltjes zijn om de vingers bij af te likken (Amazone, De Neef uit Congo, e.a.). Enkele van mijn lievelingsgedichten zijn Liedjes aan de Wandelaar III, De Arme en de Rijke Dagen I, Dag van Schoonheid en natuurlijk De Wespen en den Appelaar.
2. Komrij’s Canon (Gerrit Komrij) / Prometheus, 2008 / ***
   Honderd gedichten, telkens met een begeleidend tekstje van Komrij. Hij leert je sommige minder opvallende gedichten beter appreciëren. Een goed voorbeeld daarvan is Gerrit Achterberg’s De Jachtopziener of E. du Perron’s Nieuwe Moord van Raamdonk. Doorgaans behoorlijk interessant en beslist leerrijk voor de layman, zoals mezelf.
3. Van Dante tot Neruda, 123 Wereldgedichten (Koen Stassijns e.a.) / Lannoo, 2009 / **
   Legendarische wereldgedichten, uitstekend vertaald. Jammer dat ik geen Russisch of Italiaans kan, want een gedicht leer je toch altijd uit het hoofd in de oorspronkelijke taal. Veel heb ik dus niet kunnen extraheren uit dit boekje: een sonnet van Shakespeare, wat Dylan en een snuifje Goethe en Rilke. Maar die zijn dan natuurlijk stuk voor stuk steengoed.

Theater & Performance

1. Philoktetes (o.l.v. Raven Ruëll) / KVS (Bol), Brussel / ****
   Drie magnifieke acteurs, een compromisloos sober decor, direct contact met het publiek en een diep menselijk verhaal over twijfel en verraad, van onder het stof gehaald en opgeblonken voor de ogen van onze tijd. Dit is een van de beste toneelopvoeringen die ik ooit gezien heb. Kippenvel, ook nu nog wanneer ik er een maand later over schrijf. (En ja, het was een échte fles kortedrank die hij tijdens de voorstelling achterover sloeg.)
2. Leda (o.l.v. Tom De Raeve) / La Baracca, Gent / **(*)
   De eerste veelbelovende stappen als regisseur van mijn goede vriend Tom, die ook al een korte carrière als acteur achter de rug heeft. Ik denk dat hij met Leda bewezen heeft dat hij over de creativiteit en de passie beschikt om met zijn visie de boodschap van een tekst te evenaren en (in dit geval) ruimschoots te overstijgen. Méér!
3. A Game about You (Ontroerend Goed) / Minard, Gent / ***
   Wat was dat!? De Minard verlaten en nog twee uur obsessief moeten napraten met Michaël over wat er nu eigenlijk precies gebeurd is. Dat is wat je krijgt voor je geld bij deze jongens en meisjes: een dosis zelfbewustzijn, twijfel en nieuwsgierigheid, die nog enkele dagen blijven nawerken. Heel bizar, a-typisch en eigenlijk wel voor herhaling vatbaar. (En wil je precies weten wát er nu gebeurd is, dan moet je mij maar eens trakteren op café.)
4. Het leven zoals het nooit geweest is (Multatuliteater) / Voormalige school Gustaaf Callier, Gent / *
   Zo onschuldig en charmant als dat het niet goed was. Zes rundhuppelende dames en heren in een poging om onze deemsterende jeugdherinneringen terug aan de oppervlakte te brengen. Ik zou liegen als ik er niet bij vertelde dat ik het wel fijn vond dat ze dat allemaal in hun pyjama deden.
5. Julius Caesar (o.l.v. Peter Verhelst) / NTG2 Minnemeers, Gent / 0
   Flop van de maand. Zo sterk Philoktetes was, zo oervervelend was deze Caesar. De omstandigheden waren nochtans gelijkaardig: minimaal decor, twee acteurs, tekstgedreven. Het script van Verhelst is derderangsrommel: het soort van hoogdraverige, artistieke zelfbevrediging en arty farty navelstaarderij waar ik de kriebels van krijg. Al na de eerste vijf minuten voelde ik nattigheid, daarna werd het reikhalzend uitkijken naar het laatste woord. Ik onderga nog liever twee uur teleshopping. Waardeloos tot de tweede graad.