Geen dank voor geen stank

Geschreven op Tuesday, December 10th, 2002 om 14:33

Het is ongeveer een jaar geleden dat ik de ochtend na een uit de hand gelopen sinterklaasparty, besloten heb om voorgoed (!) te stoppen met roken. En op dat besluit ben ik sindsdien nog niet teruggekomen. Ok, ok, ik heb wel gebruik gemaakt van een heel klein beetje support, maar dat doet er nu eigenlijk niet meer toe. En wat kan een mens dan allemaal terugverwachten. Niets voor niets, right? Wel, mijn reukvermogen is er (de laatste maanden pas btw) verbazingwekkend op vooruitgegaan. Mijn kamer ruikt niet langer naar een jazzcafé, en ’s morgens hoest ik mijn zwarte plezier van de dag voordien niet meer op. Conditie, zegt u? Geen idee, daar ik per handeling zelden meer verbrand dan 2,4 Kj. Maar waar ik écht op zat te wachten, was dat ik mijn jaarlijkse snot-viertiendaagse vaarwel kon zeggen. En je mag drie keer raden wie momenteel drie dozen Kleenex op zijn bureau heeft staan. God, ik haat die semi-autistische toestand: reuk: nihil, smaak: nihil, gehoor: gehalveerd. Grr.